06.02 - jeśli ktoś chce jakiś kontakt do mnie ( ask, snap, tumblr), może napisać. Jestem otwarta na nowe znajomości ;)










wtorek, 5 maja 2015

Rozdział 1 " Taki już mój świat" ( z serii " I love dream!" )


Obudził mnie dźwięk dzwonka od mojego telefonu. Sennie wymacałam urządzenie, które leżało na nocnym stoliku. Nie sprawdzając na wyświetlaczu kto dzwoni, nacisnęłam zieloną słuchawkę i przyłożyłam telefon do ucha.

- Halo?- bąknęłam nerwowo, a zarazem sennie.

- Kate? Kochana, czy ty spałaś?- Usłyszałam zdziwiony głos Sam dobiegający z drugiej strony słuchawki.

- Yyy… No tak. Obudziłaś mnie!- powiedziałam zła na przyjaciółkę.

- Jest 10.30, a ty śpisz?!

- Która?!- Zapytałam zdziwiona szeroko otwierając oczy. Usiadłam na łóżku i na chwilkę oderwałam telefon od ucha. Spojrzałam na wyświetloną godzinę. Rzeczywiście. Było po wpół do jedenastej. Cholera! Jak mogłam tak długo spać?!

- Ech, no dobra. Wybaczam ci. W końcu dziś są twoje urodziny…- powiedziała przyjaciółka. Lekko uśmiechnęłam się pod nosem.

- Dzięki. Za pół godziny możesz po mnie przyjechać-  powiedziałam z mniejszym entuzjazmem.

- Oki. Tylko bądź gotowa!- Powiedziała z udawaną groźbą Sam. Zaśmiałam się do telefonu.

- Tak jest!

   Obie wybuchłyśmy śmiechem. Przeprosiłam dziewczynę jeszcze raz po czym rozłączyłam się. Wyskoczyłam z łóżka i podeszłam do szafy. Wygrzebałam z niej czarne rurki i do tego luźną, szarą, dłuższą bluzkę z napisem. Z tymi ciuchami pobiegłam do łazienki. Tam wykonałam poranną toaletę, ubrałam się, a brązowe, lekko pofalowane włosy do łopatek, spięłam w luźnego kucyka. Zrobiłam leciutki makijaż i gotowe!

  Stałam jeszcze chwilkę przed lustrem. Nie jestem jakąś tam pięknością. Moje ciemne włosy świetnie pasują do moich niebieskich oczu. Jestem szczupła i średniej wielkości. Po prostu przeciętna nastolatka.

   Zbiegłam szybko po schodach do kuchni. Oczywiście dom był pusty. Rodzice od śmierci Mike’a oddali się całkowicie pracy. Jako, że mój brat zginą gdy miałam miesiąc, opiekowała się mną pani Lucy. Do dziś, kobieta -w już podeszłym wieku- zajmuje się domem. Bynajmniej nie jestem sama w tym wielkim „apartamencie”, gdy rodzice uciekają do pracy. Mama jest architektem. Dobrze się zna na pracy, dzięki czemu ma dużo klientów. Tato zaś, jest prezesem firmy elektroniki. Czym tak konkretnie się zajmuje to nie wiem. Właściwie to nie wiem prawie nic o pracy żadnych z moich rodziców. Mijamy się tylko wieczorami, rzadko kiedy rano, a z przymusu w niedziele. Zaś kiedy ojciec ma jakieś rozmowy kolacje biznesowe- oczywiście odbywają się u nas, w domu- udajemy kochającą się rodzinkę. Jest to nie do zniesienia. I pomyśleć, że jedna głupia chwila, nieodpowiedni moment jest temu wszystkiemu winien.

   Spojrzałam na zdjęcie wiszące u stóp schodów. Na nim był mój słodki braciszek. Braciszek, którego nigdy nie poznałam i nie poznam. Na jego twarzy gościł szeroki uśmiech ukazujący krzywe zęby. Był cały czymś osmolony. Przypuszczam, że jakimiś smarami i olejami, ponieważ w tle widać garaż z autem. Niestety nie mam pewności. Ilekroć w dzieciństwie pytałam o chłopca, rodzice zgrabnie pomijali temat. W końcu przestałam pytać. Nawet nie wiem do końca jak zginą. Jedyne czego się dowiedziałam od gosposi to tego, że był jakiś wypadek, miał duże obrażenia wewnętrzne i lekarze nie zdołali go uratować. Nic więcej nie chciała mi powiedzieć. Wiek i datę jego śmierci odczytałam z tabliczki nagrobkowej.

  Moje rozmyślania przerwał dzwonek od drzwi. Ocknęłam się, pobiegłam do kuchni, chwyciłam jabłko i sok pomarańczowy. Wszystko wrzuciłam do mojej torebki wraz z portfelem i dokumentami. Podbiegłam do drzwi. Krzyknęłam szybko „ Chwila!”  i wzięłam się za ubieranie butów. Narzuciłam na siebie lekką, skórzaną kurtkę i otworzyłam drzwi.



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
I tak oto wygląda rozdział pierwszy. Aby blog nie był taki opuszczony, wstawiam że tak powiem, byle co. Moją inną twórczość. Dostałam jeszcze inny pomysł na nowe ff no i zobaczymy jak to wszystko wyjdzie. Zapraszam również na moją pierwszą recenzję:  http://rezenzje-ksiazek.blogspot.com/2015/04/szeptem-becca-fitzpatrick.html
Tak w ogóle jest tu jeszcze ktoś? Mam dla kogo pisać?
Pozdrawiam was, kochani!;*

2 komentarze:

  1. Hejo! :3 To ja madziula0909 tylko zmieniłam nazwę (:
    Ja tu jestem i nie mam zamiaru się stąd ruszać kochana! :D
    Rozdział krótki, ale bardzo mi się podobał ^.^ Współczuję bohaterce, że jaj brat umarł. To chyba jest jeszcze gorzej, że nawet go nie poznała... To smutne, ale trzeba jakoś z tym żyć. Mam jednak nadzieję, że wszystko się ułoży (:
    Czyżby rodzice Kate poprzez pracę uciekali przed tą tragedią? Ale... czy tak raczej NIE powinno być? No bo przecież oddalają się od córki...
    Jestem ciekawa, jak Kate spędzi swoje urodziny! :D
    Wybacz, że tak krótko, ale mam jeszcze trochę innych blogów do nadrabiania (:
    Czekam na nn! Potopu weny twórczej życzę! Pozdrawiam cieplutko i ślę buziaki! :***
    PS Zapraszam do mnie na nn! :**
    Maggie

    OdpowiedzUsuń
  2. Łooo nie wiedziałam, że moje zaległości sięgają dwóch tygodni... Bardzo cię przepraszam, ale ostatnio jestem strasznie zakręcona...
    Biedna ta Kate, bez dwoch zdan. Brat zmarl z powodu wypadku; rodzice nigdy sie z tego nie otrzasneli, raniac tym i samych siebie i corke. Niby to tylko obronny mechanizm; moze boja sie, ze cos tym razem stanie sie Kate, jesli sie do niej zbliza? Zranieni ludzie czasami mysla, ze to co robia jest dobre...
    Ciekawi mnie, czy to opowiadanie rowniez bedzie paranormalne, czy tez stawiasz tutaj na obyczajowke. Mysle, że chyba pojawie sie na wattpadzie (sama mysle, by zaczac tam publikowac) i zobaczysz mnie u siebie, bym dokonczyla reszte historii.
    Szkoda, ze twojej glownej opowiesci tak dlugo juz nie ma. Tesknie za Kells i... Jacobem!! <3 Moj ukochany. Nie moge sie doczekac, az cos napiszesz... A skoro nie masz weny - moze moglabym jakos pomoc, doradzic w fragmencie, w ktorym utknelas?
    W razie czego, podaje email; jelsi tylko chcialabys mozesz napisac ( oczywisicie nie chce zebys odebrala to jako narzucanie sie!)
    Pzdr, zycze weeeeeny i czasu!

    Oto email; jasminelovelace1@gmail.com

    Bloga znasz ;)

    OdpowiedzUsuń